Gerçek Yardım ≠ Sokak Dilenciliği

Hiç başınıza geldi mi? Sokakta mendil satıp “yardım topladığını” söyleyen biri sizi durdurdu mu?

Ayşe Öztabay’ın Dereboyu’nda yaşadığı olay, hepimizin dikkatle düşünmesi gereken bir gerçeği yeniden ortaya koydu.

İyi giyimli bir kadın, elindeki ıslak mendili gösterip “Arkadaşımıza protez meme almak için satıyoruz” dedi.

Ayşe Hanım izin belgesini sorduğu anda panikleyip koşarak kaçtı.

Bu sadece tekil bir olay değil.

Her yıl özellikle Aralık ve Ramazan dönemlerinde, turist vizesiyle gelen birçok kişi “yardım topluyoruz” diyerek sokaklarda dolaşıyor.

Hastalık, acı, mağduriyet… Hepsi insanların vicdanını hedef alan duygusal hikâyelerle süsleniyor.

Ama burada önemli bir ayrım var:

Yardım toplamak başka, dilencilik başka.

Ve halk bu farkı bilmek zorunda.

📝 KKTC’de gerçek bir yardım kampanyası yürütmek için Kaymakamlık’tan izin alınması zorunlu.

Bu izin belgesi kampanyanın yasal olduğunu, denetlendiğini ve kamu yararına yapıldığını gösterir.

👉 Belgesiz para toplamak: Yasa dışı

👉 Duygusal hikâyeyle mendil satmak: Duygu suistimali

👉 Resmî izinle yardım kampanyası: Toplumsal dayanışmadır

Bu kişilerin çoğu cebinde para olmadan adaya geliyor ve “kolay yoldan para kazanma” yöntemleri arıyor.

Bugün mendil… yarın daha büyük sorunlara dönüşebilecek başka yöntemler…

Bu yüzden mesele sadece bir mendil meselesi değil;

toplumsal güvenlik, halk sağlığı ve kamu düzeni meselesidir.

Devlet denetimi şart.

Toplum bilinci şart.

“Yardım” adı altında yapılan bu suistimallerin durması şart.

Siz de sokakta böyle biriyle karşılaşırsanız, izin belgesini sormaktan çekinmeyin. Bu hem hakkınız hem de toplumsal bir sorumluluktur